Positief bevallingsverhaal van Yoni: badbevalling thuis

Dit is het bevallingsverhaal van Yoni. Ze beviel thuis van haar zoon, samen met manlief, geboortefotograaf Melanie en haar verloskundige, zonder interventies in bad.

 

 

Op 5 December om 16:30u had ik mijn afspraak bij de verloskundige. Ik was toen 40+6 zwanger. Ik had die dag hier en daar al wat krampjes, maar dat was de afgelopen dagen ook al zo. Bij de verloskundige moesten we bespreken wat er na het weekend zou gaan gebeuren aangezien ik overtijd was. Ik wilde niet ingeleid worden. Dit wilde ik pas vanaf 42+5 weken. Ik kende de risico’s en ik had mij hier goed genoeg in verdiept om te weten dat na 42 weken lopen, ook oké was. De verloskundige wist hoe ik erin stond en eigenlijk ook over het strippen. Ik wilde niet gestript worden. Ik wilde geen interventies. Ik wilde dat de baby kwam, wanneer hij er klaar voor was. Maar mijn geboortefotograaf zou na het weekend weer terug vliegen naar Cyprus, want daar woonde ze.

 

 

Na een goed gesprek met de verloskundige had ik toch besloten, om mij te laten strippen. Mits het echt 100% goed aanvoelde van binnen en het makkelijk zou gaan. Ik wil niet iets forceren wat nog niet goed voelde.

Het strippen lukte, het ging heel gemakkelijk. De vliegen waren zo los van de baarmoedermond. Nu moest ik afwachten.

Eenmaal thuis verloor ik wat slijm en had ik wat krampjes. Wat normaal is na het strippen. Ik ben de avond lekker bijtijds naar bed gegaan omdat ik niet wist wat de nacht mij zou brengen.

 

Na een goede nacht rust, stond ik op en ging ik naar de wc. Ja… Mijn slijmprop en dit keer zat er bloed in. Ik zei direct tegen mijn man: vanavond tussen 23u en 00u is hij er! In de ochtend nog uitgebreid ontbeten en in de middag gingen de jongens naar opa en oma. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik vanavond zou bevallen.

 

Ik had de hele dag lekker opgeruimd, schoongemaakt en alles klaargezet voor de baby. De woonkamer sfeervol aangekleed, om echt een warm thuis te creëren. Het geboortealtaar was al een tijdje klaar, waar o.a. de geboorte affirmatiekaarten staan en de egelballetjes klaar lagen.Terwijl de weeën hun werk deden, liet ik me gedurende de dag begeleiden door mijn geboorte affirmatiekaarten. Woord voor woord vulden ze me met rust, vertrouwen en de kracht die al in mij aanwezig was. 

In de middag voelde ik wat krampjes opkomen, maar er was nog geen pijl op te trekken. Sommige waren wat intenser dan de andere maar nog super onregelmatig.

 

 

 

De middag ging voorbij en het werd avond. Soms kwamen de krampen wat vaker, maar ik had er soms ook nog maar 2 in een halfuur of zat er zelfs 20 minuten tussen. Om 20u ‘savonds bestelde mijn man een vleesschotel. Ik dacht als ik vannacht moet bevallen heb ik wel wat krachtvoer nodig. Na het eten om 21u zei m’n man dat het handig was om alvast het bad op te zetten, hij zei ”ja Yoon als jij zo meteen echt gaat bevallen, dan is hij er zo”.  Daar had hij een punt! Het bad was namelijk toch weer zo leeg als het vals alarm was. Ik belde voor de zekerheid de verloskundige om aan te geven dat het vannacht wellicht zou kunnen doorzetten omdat het wel echt aan het rommelen was. We spraken af dat ik dr zou bellen als ze regelmatiger kwamen en intenser waren.

 

Om 21:30u besloot ik onder de douche te gaan, even wat oxytocine aanmaken. Hopen dat dat zou werken en de weeën zouden doorzetten in echte weeën. Ik legde de verlichting snoer in de badkamer en deed het licht uit en ging lekker zitten onder de douche. Mijn man wilde het bad al vullen tot de helft. Hij wilde namelijk niet dat we te laat zouden zijn. Ik vond het nonsens. Tegen die tijd zou het water alweer koud zijn. Hij zei dat we er dan kokend heet water bij zouden doen en dat het echt wel goed kwam. Prima dacht ik, doe je ding. Ergste wat er kon gebeuren is dat we het water er uit moesten halen en opnieuw moesten vullen. Om 22u ging ik weer uit de douche. We waren maar 3 weeën verder. Ze waren wel echt intenser, maar nog lang niet zo dicht op elkaar als dat nodig was. Ik kroop nog even een halfuurtje bij m’n man op de bank en besloot om 22:30u te gaan slapen. Ik dacht als ik vannacht wakker zou worden van weeën, dan zou het vast echt begonnen zijn.

 

 

 

Ik kroop in bed en ving de weeën op. Mijn lichaam begon te shaken en ik begon te klappertanden. Ik maakte diepe oer geluiden als ik een wee kreeg. Mijn man kwam om 23u naast mij liggen. ”Yoon, misschien moet je toch de verloskundige bellen. Volgens mij heb je wel echt weeën ” zei hij. ” Maar dit is pas de 3e in een halfuur tijd, ik wil niet teleurgesteld worden en pas 5 cm hebben. Er zit geen regelmaat in.. ” zei ik. Ik appte eerst m’n geboortefotograaf. ” Ik twijfel toch om je te laten komen.. ” zei ik.

Toch besloot ik daarna, bijna onder dwang van m’n man haha, te bellen naar de verloskundige. Ik vertelde dat ik twijfelde om hun te laten komen, omdat er geen regelmaat in zat en ik niet teleurgesteld wilde worden. Ook vertelde ik dat ik aan het shaken was en klappertanden. Ik kreeg een wee tijdens het gesprek.. De verloskundige zei direct ” ik denk dat je verder bent dan dat je denkt meid, ik kom er nu aan en kruip maar alvast in bad. Dat is ook fijn voor het shaken.”

 

 

Om 23:10u kroop ik het bad in en om 23:15u kwam de verloskundige met de stagiair binnenwandelen. Het was een inval verloskundige, maar de stagiair had ik elke afspraak gezien in de praktijk. Ik vond het zo leuk dat ze erbij was.

Bij binnenkomst zei ik direct ”Ik wil niet dat jullie gaan kijken hoe ver ik ben hoor.. Ik wil niet teleurgesteld worden. Ze komen maar niet vaak genoeg achter elkaar.. ” De verloskundige vertelde ook dat dat niet nodig was en dat ze even naast mij gingen zitten om te kijken hoe het ging. Om 23:20u zei ik tegen de stagiair dat m’n vliezen ook nog intact waren. Stiekem hoopte ik dat m’n baby in z’n vliezen geboren zou worden. Maar op het moment dat ik dat zei en mij omdraaide in bad, braken m’n vliezen. ”Oh, ze zijn nu gebroken” zei ik en we lachte samen. Op dat moment kreeg ik pas het besef dat ik bijna in m’n persfase zat. Een minuut later voelde ik de persdrang ook opkomen. Er werd op dat moment aangebeld. ”Ohja, dat is Melanie, de geboortefotograaf!!” zei ik tegen m’n man. Ik woon 8 hoog en t duurt dus even voordat ze er zou zijn. Ik probeerde m’n persdrang een beetje op te houden. Het moment dat ze binnenstormde, liet ik m’n persdrang gaan. Gelukkig is ze op eigen initiatief gekomen dacht ik nog. Ik had d’r namelijk helemaal niet meer geappt. Ik zat op m’n hurken en had m’n hand op m’n vagina. Ik begeleide m’n eigen baby naar buiten. 1 perswee en z’n hoofde was eruit, 10 seconde later volgde de volgende perswee. Daar was hij. Ik pakte hem onder het water aan en bracht hem omhoog. Z’n navelstreng zat om z’n nekje, dus die wikkelde ik af. Om 23:32u op 6 December is Zeki geboren. Precies wat ik al zei die ochtend! Moedergevoel zit altijd goed! Ik was verbaasd, en keek de verloskundige aan m’n grote ogen. Hoe dacht ik een uur geleden dat ik zou gaan slapen en heb ik nu m’n baby in m’n armen?!

Elk detail rondom de geboorte voelde belangrijk voor mij. Daarom koos ik ook bewust voor een cordring in plaats van een navelklem. Het was een kleine keuze, maar wel eentje die aansloot bij mijn visie op een rustige, natuurlijke start voor mijn kindje.

 

 

 

De placenta moest geboren worden, voor het eerst deed ik dit ook zelf. Ik begeleide m’n placenta naar buiten en ook dit ging weer gemakkelijk. We hadden weer een halve lotus bevalling net zoals bij m’n andere zoontjes. De placenta ging gauw de koelkast in, want daar wilde ik placentapillen van gaan maken. We gingen uit bad, eerst even op het bed samen voor de goldenhour. De nacontroles werden ook gedaan. Gelukkig was ik ook niet uitgescheurd, dus waren er geen hechtingen nodig. Daarna lekker gedoucht en de hele nacht naar m’n baby gekeken en geknuffeld. 

 

 

Het was een fantastische bevalling. Pijnloos zoals ik wilde. Het was geweldig. Als ik terug kon naar die bevalling zou ik nu meer genieten van de bevalling zelf, aangezien ik echt niet door had dat ik in m’n bevalling zat. Dit is ons laatste zoontje. Nooit meer bevallen, daar heb ik wel verdriet van. Maar wat was dit een bevalling om mee af te sluiten. Zonder interventies, helemaal zelf alles mogen en kunnen doen, gemakkelijk en onwijs snel. Ik had niet anders gewild.